Ó rematar a educación obrigatoria as competencias básicas son as que debemos alcanzar.

 Na actualidade  as novas tecnoloxías están cambiando o sistema educativo xa que se están introducindo, cada vez máis, nos centros escolares para adquirir as competencias básicas a través das TICs . O libro de texto pouco a pouco quedará en desuso. Será un proceso largo, para que este tipo de enseñanza se domine e se sistematice en todos os centros escolares.

A maioría dos profesores non recibiron unha educación basada nas TICs tanto na educación que recibiron dende pequenos como na universitaria. Polo que lle resultará bastante difícil enseñar doutra maneira que non sexa a tradicional, a que eles recibiron. Esto pode facer que utilicen as novas tecnoloxías dunha forma non útil, reproducindo o tradicional.

As TICs son unha forma totalmente nova que cambia por completo a forma de enseñar e de aprender, os rapaces buscan e constrúen o seu propio coñecemento dunha forma máis activa. É un proceso constante no que os rapaces non paran de traballar, supervisados de maneira continua polo profesor/a. Desta nova forma de aprender obteremos persoas moito máis independentes, activas, curiosas, eficaces, mellor informadas, críticas,…

A enseñanza das TICs é fundamental para calquera persoa porque terá moitas máis oportunidades no mundo laboral, xa que hoxe en día calquer posto de traballo leva implícito o dominio delas.

Pero existe un problema, pois as cousas comézanse facendo polo principio e teñen unha evolución para chegar a un fin, e non podemos saltarnos estos pasos, “non podemos comezar a casa polo tellado”; con isto quero decir que ¿para qué gastar tanto diñeiro nuhas pizarras que non se saben utilizar? ou ¿para qué unhas pizarras que a súa utilización non terá nigunha base educativa nin metodolóxica? ou ¿para qué unhas pizarras que simplemente non se utilizarán?. Non sería máis coherente invertir ese diñeiro en cursos nos que lle enseñaran os profesores a utillizar as TICs nas aulas e logo sí ir dotando pouco a pouco os centros destas innovacións.

Non creo que estemos a altura doutros países como asegura a noticia, pois non se debe medir a integración das novas tecnoloxías no sistema educativo pola cantidade sinon pola calidade da educación con referencia as TICs.

Este novo fenómeno que se está dando na nosa sociedade consiste en amedrentar, acosar e maltratar a unha persoa a través das novas tecnoloxías.

Algúns exemplos desto son: as grabacións a través do móvil de palizas, de burlas, de tratos vexatorios,… que lle fai unha persoa ou un grupo hacia outra persoa, para logo ese vídeo ser colgado en internet, youtube por exemplo.

Recibir a través do móvil ou do correo eletrónico mesaxes intimidatorios e ameazas.

Tamén recibir estas mensaxes, a través de páxinas onde se encontre o perfil da víctima, ou de outro tipo para deixalo en ridículo,…

Usurpar a identidade doutra persoa na rede. 

 Chantaxes por algún tipo de contido virtual que a víctima non quere que se faga público.

Etc.

O ciberbullying está extendido entre os rapaces xóvenes, sobre todo. Este problema estase dando nas aulas (maioritariamente en institutos, contra outros alumnos ou contra os profesores) e fóra delas.

Os rapaces síntense orgullosos desta práctica e queren con ela algún tipo de recoñecemento por parte do seu grupo.

Moitas veces os pais non saben que esta práctica estana realizando os seus fillos.

É un problema moi grave que cada vez vai a máis e hai que buscar solucións dende o goberno, como dende a escola e porsuposto dende a familia.

Os pais/nais interaccionan cada vez menos cos seus fillos deixando moitas veces a súa educación en mans da televisión, de internet, por exemplo. Ademáis que os pais na maioría dos casos non dominan as TICs, polo que os seus fillos teñen total libertade sin ningún tipo de control e poden facer o que lle de a gana sin que os pais se enteren. Polo que os xóvenes buscan un desafogo emocional e un recoñecemento a través deste tipo de violencia.

O goberno ¿pode controlar ou non internet? e internet ¿pode ou debe ser regulado?

O maior problema que afecta a internet é a falta de un marco regulatorio adecuado que regule todos os problemas que invaden a privacidade dunha persoa e que van contra os seus dereitos fundamentales.

A asignatura de novas tecnoloxías foi o primeiro contacto que tiven coas TICs, pódese decir que pouco máis que encender o ordenador era o que sabía facer.

Facer algún tipo de traballo no ordenador non era unha idea que me gustase demasiado, pois sentíame demasiado perdida e prefería facelo da forma tradicional, como o fixera sempre.

Pero pouco a pouco, cas explicacións de clase, cos numerosos traballos que tivemos que realizar e ca práctica foime gustando a maneira de traballar con este instrumento.

O principio utilizaba sempre os ordenadores da facultade e no fin de semana o da casa (sin conexión a internet) ata que miña nai me regalou o portátil. Foi a partir deste momento cando supen que nunca máis me podería separar del.

Cando rematei a asignatura de novas decateime que levara aprendido un montón de cousas ou polo menos, para min eran un montón. Facer presentacións en power point, como facer unha webquest, como buscar información na rede, como ensinar ós rapaces a través das TICs con novos programas, como facer unha conta de correo,…

Ademáis de contactar moito máis cos compañeiros/as de clase ó facer grupos ó azar e estar tanto tempo xuntos.

Estas novas aprendizaxes foron moi beneficiosas xa que me serviron para realizar actividades, traballos, etc. doutras asignaturas nos anos posteriores.

Hoxe en día teño internet na casa (despois de tanto insistirlle a miña nai de que o puxese!) e penso que é absolutamente necesario xa que é o medio de comunicación e información por excelencia. E pronto, espero, será o instrumento a través do cal traballarán conxuntamente mestres/as e alumnos/as para a construcción do seu aprendizaxe deixando atrás o libro de texto e a súa metodoloxía.

Supoño que dentro duns anos rara será a persona que non teña internet (si non o é xa), como raro é agora que alguén non teña móvil.

As tecnoloxías avanzan (cunha rapidez de vértigo) e con ela a sociedade, por iso hai que estar informado e formado, para saber utilizalas dunha forma útil e coherente.

A parte de ser un gran instrumento de traballo tamén é un gran instrumento de comunicación, unha persoa desde calquera punto do mundo pode estar falando con outra en tempo real, si é vendose a través da cámara web, si é escribindo a través do messenger, si é falando a través do skype, etc.

Eu, por exemplo, teño a todos os meus amigos no messenger cos que falo máis a menudo do que o facía antes e dunha forma máis relaxada, podendo facelo con varios a vez. Tamén me permite estar en contacto cos amigos que teño lonxe. Teño unha amiga de aquí, de Galicia que ten familia en Barcelona, polo que a cámara web permítelle estar en contacto cos seus e ver como van crecendo os seus sobriños, e eles que a reconozcan e non sexa unha descoñecida.

Os foros nos que podes opinar sobre calquer tema con outras persoas, os chats nos que podes falar con calquera e as páxinas como tuenti, facebook, fotlog (unha especie de diario virtual),… son outras formas de estar en contacto cos amigos, cos conocidos e tamén para facer máis amigos.

 O mundo cada día máis globalizado, seguro que é unha frase que escoitastedes máis dunha vez. Podémonos enterar o momento ou casi o momento do que pasou ou está pasando no outro extremo do mundo, podemos ver en tempo real as calles doutra cidade, podemos saber o tempo que vai facer ou que está facendo na cidade que dexesemos, e moitas cousas máis que non podería parar de enumerar.

Pero como tódalas innovacións teñen o seu aspecto positivo pero tamén o seu aspecto negativo e numerosos son os perigos que ten internet (este foi un dos motivos polos cales miña nai non quería conectarse a rede). Podemos destacar algúns como: a adicción que pode crear nos usuarios alexándoos da realidade, problemas físicos (obesidade, dores de espalda, trastornos do sono,…), pornografía, virus,…

Esto hai que combatilo, non prescindir de internet por medo.

Con vixilancia por parte dos adultos, preocupándose polo que fan, que miran, que buscan os seus fillos ou os seus alumnos por internet; proecupándose por estar cada día mellor formados nas novas tecnoloxías; poñendo algún tipo de reglas e filtros a hora de manexar internet; educando os nosos nenos/as nuns valores tanto na escola como na casa e prestándolle máis atención; etc.

Para rematar decir que eu sí quero seguir formando parte do avance, sí quero estar informada, sí teño curiosidade, sí que me gusta estar comunicada, sí quero dala miña opinión,… polo que seguirei aprendendo e introducíndome no mundo das TICs.

Pero sí, teñen moito que ver,aínda que parezca que non, son duas áreas íntimamente ligadas unha ca outra.

Nas novas tenoloxías predomina sobre todo a imaxe visual. “Unha imaxe vale máis que mil palabras” este dito transmite claramente o que quero decir. A imaxe impacta no nosos sentidos de forma inmediata, con unha gran forza e provócanos que afloren diferentes sentimentos, actitudes...que outras formas de comunicación non son capaces de provocar nas persoas.

Por exemplo unha persoa está vendo os informativos na televisión, o periodista informa de que morreron un montón de persoas nun bombardeo... pero de repente mostran unhas imaxes,esta persoa queda impactada polas imaxes e comeza a chorar(é un sentimento producido pola amargura da noticia pero que é desencadeado polas imaxes).Con este exemplo quero reflexar a importancia do visual. Para un bo tratamento das imaxes e convinte seguir algunhas directrices artísticas xa que estamos construíndo arte, pero deixando voar a imaxinación.

A arte podémola encontrar en todos os aspcetos da vida, na calle , na naturaleza, no noso contexto...pero tamén nos massmedia. Na nosa cultura estética  a arte ten unha gran experimentación coas tecnoloxías e cos medios alternativos.

Nas novas tecnoloxías non basta con trasmitir a información,pois témolo que facer dunha forma atractiva, que chame a atención do usuario. Transformar a información, nunha información multimedia (conxunto de imaxes, texto e sonido) require un aprendizaxe no manexo das tecnoloxías pero tamén é un desenvolvemento artístico. Para diseñar calquera tipo de web requírese do dominio destas dúas áreas.

 ¿Queremos unha escola para que repitan a información?

Os alumnos deben ter pensamento propio e as novas tecnoloxías poden axudar a realizar esto. Por iso é convinte integrar as NT na educación.Sabemos que nos últimos anos fíxose unha gran inversión en tecnoloxía para as escolas (primria e secundaria, sobre todo).

 Pero esto non demostrou ningún cambio, pois utilizanse as tecnoloxías para realizar o que se facía antes, simplemente para dar unha imaxe de avance.

Este problema foi co que comezamos a primeira parte do noso proxecto, a fundamentación. Tecnoloxía e educación ¿por qué? e ¿para qué? 

Coa integración das TICs na educación é necesario cambialo modelo de educación nas escolas. Para que esto se poida levar a cabo é necesario que como futuros mestres nos concienciemos da súa importancia, pois non basta so con pensalo, tamén hai que poñelo en práctica e para iso temos que estar ben formados.Enseñar non é simplemente transmitir ideas a outro, para que as repita como un loro, sinon que tamén é favorecer que o outro descubra por él mesmo.

Coas TICs isto é posible xa que o aprendizaxe basase en buscar, analizar e reelaborar a información. O mestre deixaría de ser a principal fonte de coñecemento para dar paso a múltiples informacións. Así o alumno tería moita máis autonomía, sería moito máis activo no proceso.

 Pero entón ¿onde quedaría ubicado o docente? O metre é unha peza indispensable neste novo método de aprendizaxe xa que sin él non sería efectivo. A súa función é a de guía, resolvendo dúbidas, facendo cuestións, guiando os nenos pola información...Outras ventaxas deste método, permitirlle as persoas poder estudiar sin que teñan que asistir a clase, favorecer a colaboración entre docentes e estudiantes máis alá do centro educativo.  

Cal foi a nosa sorpresa cando o día da práctica descubrimos que quen nos viña explicar aquel programa eran un montón de nenos.